• Show All
  • Street Photography

Straatfotografie (Engelsstreet photography) is een fotografiegenre waarbij mensen op publieke plaatsen zoals straten, parken en metrostations gefotografeerd worden zonder dat ze zich daar bewust van zijn. Het is een kunstzinnige vorm van candid camera-fotografie die natuurlijke in plaats van geposeerde foto’s oplevert. Straatfotografie blijft evenwel een moeilijk te definiëren genre, omdat het zich op het kruispunt bevindt van documentaire fotografie, het toeristisch kiekje en het fotojournalisme dat zich op faits divers richt.[1] Straatfotografie is verwant aan documentaire en journalistieke fotografie, met dit verschil dat niet de inhoud, maar de kunst van het fotograferen primeert. Een straatfotograaf werkt ook niet in opdracht en gaat als een vrijbuiter op jacht naar een unieke foto die op het intuïtief juiste moment wordt genomen: "le moment décisif" van Henri Cartier-Bresson. Het primaire doel is expressief: een subjectieve indruk geven van de ervaring van het dagelijkse leven in een stad.

Hoewel straatfotografie reeds beoefend werd van in het begin van de fotografie, legden pioniers als Eugène Atget en Henri Cartier-Bresson in de 20e eeuw de basis voor straatfotografie als kunstvorm. De ontwikkeling van kleinbeeldcamera's met 135mm-film midden jaren twintig - en in het bijzonder de Leica met meetzoekersysteem - betekende een grote stimulans voor de straatfotografie.

Straatfotografen werken typisch met lichtsterke, compacte fototoestellen die minder opvallen dan spiegelreflexcamera’s met luidruchtig opklappende spiegels en grote objectieven. Hoewel het geen vaste regel is, wordt bij deze vorm van fotografie vooral in zwart-wit gewerkt, met zowel digitale als analoge toestellen. Ook de keuze voor het type objectief dat wordt gebruikt varieert nogal; een straatfotograaf geeft gewoonlijk de voorkeur aan een objectief met een brandpuntsafstand van 50 mm of kleiner.

In veel landen bestaan wetten die de privacy van mensen beschermen, waardoor het zonder toestemming fotograferen van iemand strafbaar kan zijn, zelfs indien dit gebeurt in publieke ruimtes en plaatsen. Wie zelf deze vorm van fotografie wil beoefenen doet er dus goed aan om zich te informeren over het portretrecht.

 

Street photography is photography that features the chance encounters and random accidents [1] within public places. Street photography does not necessitate the presence of a street or even the urban environment. Though people usually feature directly, street photography might be absent of people and can be an object or environment where the image projects a decidedly human character in facsimile or aesthetic.[2][3]

Framing and timing can be key aspects of the craft with the aim of some street photography being to create images at a decisive or poignant moment. Street photography can focus on emotions displayed, thereby also recording people's history from an emotional point of view. Similarly, Social documentary photographers document people and their behavior in public places for the purpose of recording people's history and other purposes; photojournalists work in public places, capturing newsworthy events, which may include people and property visible from public places; services like Google Street View also record the public place at a massive scale.

Much of what is regarded, stylistically and subjectively, as definitive street photography was made in the era spanning the end of the 19th century[4] through to the late 1970s; a period which saw the emergence of portable cameras that enabled candid photography in public places.